ผมได้รับ tag จากคุณหนุ่มมาระยะใหญ่แล้ว ผลัดผ่อนมาหลายที ครั้นจะปล่อยไว้นานก็กลัวลืม เลยขอโพสต์ blog tag ทำดีเพื่อพ่อนะครับ และขออนุญาตไม่ส่งต่อ หันซ้ายแลขวาไม่รู้จะส่งไปทางไหน แทบทุกคนโพสต์กันไปหมดแล้ว ถือซะว่า n-blue อยู่ในที่ไอติมเข้าถึงละกันนะครับ

ปกติเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วพ่อแม่สอนให้เป็นคนใช้จ่ายอย่างประหยัดและรู้ค่าของสิ่งของ ไม่สอนโดยคำแต่สอนโดยทำให้เห็นและนำให้ทำ (บังคับนั่นแหละ) แรกสมัยเด็กก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าทำไมลูกคนอื่นที่เขาฐานะด้อยกว่าเราเยอะแยะ ทำไมเขามีนั่นมีนี่ ซื้อโน่นซื้อนี่ได้ แต่เราไม่มีโอกาสแบบเขาเลย จนเริ่มโตขึ้นอีกหน่อยก็ยังใช้จ่ายแบบจำกัดจำเขี่ย แต่เริ่มรู้สึกว่าแต่ละบาทที่พ่อแม่ให้มาได้มาด้วยความลำบาก เข้าใจและเต็มใจที่จะได้น้อยๆ และใช้น้อยกว่าที่ได้

โดยที่ไม่รู้นิสัยแบบนี้ติดตัวมาตลอด จะตอนเรียน ป. ตรี หรือตอนทำงาน หรือออกมาเรียนโท ผมยังใช้จ่ายอย่างจำกัด เพราะเป็นนิสัยที่โดนฝึกมา เพราะเห็นค่าและความลำบากของแต่ละบาท เรื่องจะให้เที่ยว-กิน-เที่ยว ไม่มี จะใช้จ่ายก็เท่าที่จำเป็น ใครจะชวนผมเที่ยวกลางคืน ดื่มสุราเมรัย เล่นพนันเป็นอันอดครับ ไม่เอา ไม่ใช่ ไม่โปรด (ถ้าชวนประกอบกรรมดีไม่เกี่ยงครับ ยกเว้นทำบุญกับพระ)

หลายปีก่อนจนเมื่อได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระองค์ท่านทรงใช้ดินสอปีและไม่กี่แท่ง ทรงเบิกใช้เท่าที่จำเป็นและใช้จนหมด จนหมดหมายถึงหมดจริง เหลือสั้นพระองค์ท่านมีที่สวมต่อให้เขียนได้ ครั้งหนึ่งมีการถวายพีซีทีเครื่องใหม่พระองค์ท่านทรงตรัสถามว่าเอามาทำไมเครื่องเก่ายังใช้ได้ดีอยู่ และเรื่องราวอื่นๆ อีกมากมาย

พระราชจริยวัตรอันงดงามของพระองค์ท่าน ทำให้ผมตระหนักและยืนยันสิ่งที่พ่อแม่สอนมาแต่เด็ก และตั้งใจจะยึดถือการกินน้อยใช้น้อย และใช้อย่างคุ้มค่าคุ้มประโยชน์สูงสุดไปตลอด

ขอทรงพระเจริญ